Lámbrica, unha citania da Idade do Ferro que chegou a albergar máis de dous mil habitantes, non está soa. Arredor dela existen vestixios que falan da riqueza mineira desa contorna, dos medios de vida daquelas xentes e incluso das inquedanzas artísticas naquelas épocas, que parten de tradicións da Idade do Bronce e que se dilúen trala dominación romana.


Unha cidade tan grande tivo, por forza, que posuír un territorio acorde, cun raio que debeu chegar a varios quilómetros, do que obterían os seus habitantes os  recursos, xa fosen mineiros, gandeiros ou agrícolas, que consumían, transformaban ou transmitían.


Só así pode ser explicada a magnitude desta gran citania, da "Cidade" que servirá, despois da cristianización, para o aproveitamento comunal de pastos, estrume, madeira e lendas de dúas humildes parroquias galegas, San Cibrao das Las e San Xoán de Ourantes.


F. González Iglesias